
گروه مهندسی صنايع از اولين گروههای تشکيل دهنده دانشکده مهندسی دانشگاه تربيت مدرس بود که در سال 1363 با پذيرش 5 نفر دانشجو در سطح کارشناسی ارشد مهندسی صنايع اولين دوره تحصیلات تکمیلی مهندسی صنایع در ايران را راه اندازی کرد. در مدت کوتاهی پس از تأسیس، گروه مهندسی صنايع در راستای سياست توسعهای دانشگاه به بخش مهندسی صنايع با سه گروه مهندسی صنايع، مديريت سيستم و بهره وری، و مهندسی سيستم های اقتصادی - اجتماعی ارتقاء يافت. گروه مهندسی فناوری اطلاعات نیز بعداً به گروههای بخش اضافه شد. در سال 1368، اولين دوره دکترای مهندسی صنايع کشور توسط بخش مهندسی صنايع با پذيرش 2 دانشجو آغاز گرديد و اولين مدرک دکترای مهندسی صنايع کشور در سال 1375 داده شد. از آن تاریخ تاکنون، حدود 2080 دانشآموخته کارشناسیارشد و 190 دانشآموخته دکتری مهندسی صنایع از دانشگاه تربیت مدرس فارغ التحصیل شدهاند که به مناصبی چون عضویت در هیأت علمی دانشگاههای معتبر داخلی و خارجی، وزارت، معاونت وزارت، نمایندگی مجلس، ریاست دانشگاه، ریاست دانشکده و نیز مدیریت ارشد بنگاههای صنعتی و خدماتی دست یافتهاند. در سال 1394 بر اساس توانمندی ها و دستاوردهای بخش مهندسی صنایع، هیأت امنای دانشگاه تربیت مدرس با ارتقای سازمانی آن به دانشکده مهندسی صنایع و سیستمها موافقت نمود و بدین ترتیب زمینه برای رشد هرچه بیشتر این واحد علمی فراهمتر شد.

چشم انداز دانشكده مهندسی صنايع و سيستمها بدين صورت تبيين می شود: دانشكده مهندسی صنايع و سيستمها متشكل از گروههای آموزشی مهندسی صنايع است با تاكيد بر آموزشهای پيشرفته در زمينه های مختلف مهندسی صنايع و تجزيه وتحليل سيستمهای گوناگون صنعتی، اقتصادی - اجتماعی میباشد. هدف دانشكده مهندسی صنايع و سيستمها آن تربيت متخصصينی است كه با بهره گيری از آموخته ها و دانشهای مهندسی توانا به شناخت و ارائه سيستمهای متشكل از انسان، مواد و ماشين باشند.
بر اين اساس دانش آموختگان اين دانشكده دارای مهارتهای زير خواهند بود:
مأموريت اصلی دانشكده مهندسی صنايع و سيستمهای دانشگاه تربيت مدرس ايجاد مجموعه ای هماهنگ از فعاليتهای پژوهشی و آموزشی است كه در بالاترين سطوح علمی موجب ارتقای روزافزون اساتيد در سطح جهانی و دستيابی دانشجويان به آثار علمی در زمينه مهندسی صنايع و توانايی آنان در بررسی متون پژوهشی، ايجاد نوآوری و خلاقيت و هم چنين كمك به پيشرفت و گسترش مرزهای دانش و مهم تر از همه سرآمدی در اين رشته از علوم مهندسی گردد.
راهبردهای اساسی دانشكده مهندسی صنايع و سيستمها به شرح زير برشمرده میشوند:

جهت پيادهسازی و تداوم موفقيتآميز راهبردهای اساسی دانشکده، مدل مديريت مشاركتی بهکار گرفته شده است. مديريت مشارکتی شيوهای مديريتی است که مشخصه آن کاربری فراوان روش تصميمگيری گروهی است و طی آن به هر يک از افراد فرصت گستردهای داده می شود تا در کار خود از صلاحيت فردی استفاده کنند. اين شيوه در تقابل کامل با شيوه مديريت خودکامانه قرار دارد. مشارکت يک درگيری ذهنی و عاطفی اشخاص در موقعيتهای گروهی است که آنان را بر میانگيزد تا برای دستيابی به هدف های گروهی همديگر را ياری دهند و در مسئوليت کار شريک شوند. مديريت مشارکتی يا نظام مشارکت بسيار وسيع و گسترده است و در آن سه انديشه مهم نهفته است: 1- درگير شدن، 2- ياری دادن، و 3- پذيرش مسئوليت. با اين پيش فرض، مشارکت يعنی فرآيند درگيری کارکنان در تصميم های سازمان که ممکن است در ابعاد مختلف شکل گيرد و اين ابعاد شامل حدود درجه، قلمرو، شکل، سطح و پايه مشارکت است.
فرآيندهای مختلف و متعددی در دانشکده مهندسی صنايع و سیستمها به صورت مديريت مشاركتی اجرا ميشوند كه عناوین آنها به شرح زیر هستند: خدمات پژوهشی، خدمات آموزشی، امور آموزشی و پژوهشی دكتری، ساماندهی و تجهيز آزمايشگاهها، امور تعامل با صنعت، امور تعامل با دانشآموختگان، اطلاع رسانی علمی - پژوهشی، جذب و سازماندهی حمايت مالی، مديريت وب سايت و شبکههای مجازی، چاپ و انتشارات، و ارتقاء كيفی گروه.
مهم ترين دستاوردهايی كه از زمان تاسيس توسط دانشکده مهندسی صنايع و سیستمها صورت گرفته را می توان به طور خلاصه به صورت ذيل بر شمرد:
مدیریت و برنامهریزی آموزشی
نقش در انجمنهای علمی و تخصصی
تأسیس و مدیریت نهادهای علمی و سازمانی
جوایز و افتخارات
آموزش و نوآوری
برگزاری کنفرانسها و رویدادهای علمی
ارتباطات بینالمللی
موفقیت دانشآموختگان
ارتباط با صنعت